SEVGİ BİR GÜNE SIĞMAZ
Takvimler yine 14 Şubat’ı gösteriyor. Çiçekçiler dolu, vitrinler kırmızı kalplerle süslenmiş, reklamlarda sevgi paketlenmiş halde satışa sunuluyor. Her yıl bu manzarayı gördüğümde kendi kendime aynı soruyu sorarım: SEVGİ GERÇEKTEN BİR GÜNE SIĞAR MI?
Sevgi, insan hayatının en derin ve en kalıcı duygusudur. Sadece iki insan arasındaki romantik bir bağ değildir. Sevgi; eşe duyulan sadakattir, anne-babanın evladına gösterdiği şefkattir, dostun zor günde omuz vermesidir. Hatta sevgi; doğaya zarar vermemek, bir hayvana su vermek, yaşlı bir insanın elinden tutmaktır. Çünkü SEVGİ, SÖZDEN ÇOK DAVRANIŞTIR. GÖSTERİŞ DEĞİL, SÜREKLİLİKTİR.
Sevgililer Günü’nün kökeni Roma dönemine kadar uzanır. Rivayete göre, askerlerin evlenmesini yasaklayan imparatora karşı gelen ve gençleri gizlice evlendiren Valentine adlı bir rahip, 14 Şubat’ta idam edilir. Yıllar sonra bu tarih, sevginin ve bağlılığın simgesi olarak anılmaya başlanır. Aslında çıkışında FEDAKÂRLIK VE CESARET vardır. Fakat zaman içinde bu anlam, yerini büyük ölçüde TİCARİ BİR ALIŞKANLIĞA bırakmıştır.
Bugün sevgi çoğu zaman alınan hediyelerle ölçülüyor. Oysa sevgi, pahalı bir armağan değil; unutulmayan bir hatırlayıştır. Bir gün çiçek alıp, diğer gün ilgisiz kalmak sevgi değildir. SEVGİ, YILIN BİR GÜNÜ DEĞİL, HER GÜN EMEK VERMEKTİR. Hastalıkta yanında olmak, yorgunluğunu fark etmek, kırmadan konuşabilmek, anlayabilmek… İşte sevgi dediğimiz şey, hayatın içinde saklı olan bu küçük ama değerli davranışlardır.
Elbette böyle bir günün hatırlatıcı bir yanı da vardır. Yoğun hayatın telaşı içinde insanlar bazen duygularını ifade etmeyi ihmal edebilir. Eğer 14 Şubat, kırgınlıkları gidermeye, unutulan bir gönlü almaya vesile oluyorsa anlamlıdır. Ama sevgi yalnızca o güne bırakılıyorsa, orada bir eksiklik vardır. Çünkü SEVGİ HATIRLANACAK BİR GÜN DEĞİL, YAŞANACAK BİR DEĞERDİR.
Benim için sevgi, bir güne sığdırılacak bir duygu değil, bir yaşam biçimidir. SEVGİ TÜKETİLEN DEĞİL, ÜRETİLEN BİR DEĞERDİR. Hediyeler eskir, çiçekler solar, ama içten bir ilgi ve samimi bir bağlılık yıllar geçse de değerini kaybetmez.
Bu yüzden her 14 Şubat’ta aynı düşünceye varırım: Sevgi takvimde bir tarih değil, insanın yüreğinde taşıdığı bir sorumluluktur. Eğer sevdiklerimize sadece bugün değil, her gün değer verebiliyorsak; onların varlığını bir alışkanlık değil, bir nimet olarak görebiliyorsak, işte o zaman sevgi gerçek anlamını bulur.
Çünkü SEVGİ BİR GÜNE SIĞMAZ.
Ama hayat, SEVGİYLE YAŞANIRSA anlam kazanır.
İsmail Erdal 14.02.2026 Muğla
