‘Artık eski kahveler yerlerini çay ocaklarına bıraktılar. Uzun yılların kahvecisi ‘Memo Dayı’ Dene pazarının bir yanında, küçük oturakların buluşturduğu dost sohbetlerine ‘Memo Dayının Çay Evi’ nden tavşan kanı çayları yorulmadan taşımaya devam ediyor. Camii cemaatinin uğrak yeri olan bu küçük mekanda herkes birbirinin aşinasıdır. Yaşlı genç her yaştan insanın takıldığı Memo Dayı’nın çay ocağının asıl erkanı bir grup ehl-i muhabbettir. Burada sözü çay ocağına ismini veren ve şahsiyetini kazandıran Memo Dayıdan bir fasıl açmamız icap etmektedir;
Çay ocağının en görünür yerinde Memo Dayı’nın çerçeveli gençlik resmini görürsünüz. Bakır çay kazanının üstünde Memo Dayı Çay Evi yazar. Çay ocağına gelen ehl-i muhabbet grubu çay içmenin yanında sohbet için de gelmiştir Memo Dayının çay ocağına Memo Dayı çay evine gelenlerle dükkan sahibi gibi değil de kahvenin müdavimlerinden biriymiş gibi onlarla sohbete koyulur. Dene pazarında gündüzün asude bir vaktinde yüreğinizi hoplatacak bir ses duyarsanız o Memo Dayının ocakçıya yüksek avazla seslendiği çay siparişidir.’
11 Nisan 2015 yılında Taşova’mızın kahvelerini anlattığım yazımda, Memo Dayı için bu satırları paylaşmışız okurlarımızla.
Mübarek Ramazan ayının 4.gününde Mehmet Abiyi kaybettik. İlçemizin Memo Dayısı sevdiklerini üzüntü içinde bırakarak 90 yaşında ‘Delikanlı bir çınar’ gibi ayrıldı aramızdan.
Onu 23 Şubat 2026 Pazartesi günü merkez çarşı camiinde kılınan cenaze namazından sonra Yemişen mahallesi mezarlığına dualarla uğurladık.
Yaşı ve sağlık durumu ne olursa olsun ölümü kimseye konduramıyorsunuz. Hele de yitirdiğiniz insan anlatılacak çok hikayesi olan bir ilçenin 90 yıllık çınarı rengi Memo Dayı olursa…
Bir dostun Memo Dayı için yüreğinden kopan kelimelerle ifade ettiği gibi; ‘Taşova’mızın güler yüzü, kimseyi kırmayan incitmeyen, esnafların yüz akı, nadide bir insandı Memo Dayı’
Yaşlılık ve hastalık bedenini biraz yorgun düşürse de, yüreğinde ve yüzündeki sevgi hiç eksik olmamıştır. Herkesle barışık bir gönül adamıydı Memo Dayı. Yıllarca çay ocağında hayatı şen şakrak yaşamanın ustası olarak, dostlarıyla buluştuğunda şakalaşır, muhabbeti eksik olmazdı. Yüzü her daim gülen iyimser neşeli ilçenin güngörmüş çınarıydı Memo Dayı.
Hayat her gün yeni acılar ekliyor, birer ikişer eksiliyoruz. Çağpar caddesinde yürüyen güzel insanların sayısı azaldıkça ilçemiz biraz daha ıssızlaşıyor. Cahit Sıtkı Tarancı’nın dediği gibi;
Hayata beraber başladığımız
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir
Gittikçe artıyor yalnızlığımız…
Sessiz sedasız sitemsiz giden güzel dostlara selam olsun. Mekanları cennet olsun. Allah’ın rahmeti üzerlerine olsun.
Sevenlerinin dostlarının ve Darıcı ailesinin başı sağolsun.
